Home / Blog / Ben jij bereid te lachen om je ergste pijn?

Ben jij bereid te lachen om je ergste pijn?

Wat doe je als vrouw zonder kinderen op Moederdag? Juist, dan ga je lachen, gieren en brullen om je ongewenste kinderloosheid bij de cabaretvoorstelling Moederziel Marleen in IJsselstein. Ik weet het, het klinkt alsof er een steekje is losgelaten in mijn bovenkamer. Elk weldenkend mens zou zeggen: “Er zijn van die onderwerpen waar je gewoon niet om kunt lachen”.

Een bizarre moederdag

Normaal gesproken glijdt Moederdag aan mij voorbij. Ik heb niet zoveel met dagen waarop je verplicht aandacht moet besteden aan een bepaald thema. Dit jaar is dat anders. Ik scroll gedachteloos door mijn LinkedIn tijdlijn als ik een artikel uit het Algemeen Dagblad voorbij zie komen: Ongewenst kinderloos? Deze cabaretvoorstelling van Marleen (41) beurt je op. Ik stoot mijn man aan: “Ga je mee?” En in een mum van een tijd heb ik twee kaarten besteld. Mijn verstand sputtert nog wat tegen: “Dat ga je toch niet menen?”

Lichter leven

Even voor tweeën komen we aan in theater Pantalone en nemen plaats op de voorste rij. Zo’n voorste rij is natuurlijk vragen om problemen, maar je hebt in ieder geval wel lekker veel beenruimte. Wanneer Marleen Bekker opkomt is het al snel duidelijk: ze is een kei in het leven lichter maken met cabaret. Ik bescheur me om al die herkenbare situaties waarin je als wannabe moeder terechtkomt. Van ovulatietests, temperaturen tot goedbedoelde – maar o zo pijnlijke – opmerkingen van anderen. Ik zit helemaal in de voorstelling en dan zet Marleen een liedje in: “Je warme, klamme lijfje wriemelt zachtjes tussen ons in. Mamma, wakker worden!” Dan is het er ineens, die brok in mijn keel. De tranen branden achter me ogen. Ik ben me bewust van mijn lege moederhart en de eerste tranen biggelen al over mijn wangen. Ik voel een hysterische huilbui aankomen en vecht tegen de naderende overstroming. “Niet nu. Niet in zo’n vol theater”, hoor ik mijn verstand zeggen. “Wat gênant”.

Loslaten, hoe dan?

Dat hele rauwe verdriet heb ik altijd moeilijk gevonden. Ik beschik namelijk over een verstand dat me regelmatig laat weten dat ik sterk moet zijn. Daar past dat sentimentele ‘gedoe’ natuurlijk niet bij. Zeker, ik heb veel gehuild in de periode dat mijn man en ik net wisten dat we nooit ouders zouden worden. Veel gepraat ook. Dat leverde regelmatig goedbedoelde adviezen (lees: dooddoeners) van anderen op: “Je moet je kinderwens loslaten en het een plekje geven”. De woorden ‘een plekje geven’ (mag ik een bakje) heb ik nooit goed begrepen. De doofpot is namelijk ook een best een mooi plekje. Jarenlang heb ik mijn verdriet redelijk succesvol kunnen (en soms ook moeten) verschuilen achter de professionele houding van een kraamverpleegkundige. Ik moet zeggen dat investeren in waardevolle acties en focussen op de positieve dingen in het leven ook best goed heeft geholpen. Maar is dat loslaten? Nee, dat is het niet. Sinds ik me in mijn werk en privéleven bezighoud met Acceptance and Commitment Therapy (ACT), weet ik dat loslaten betekent dat ik bereid ben mijn verdriet volledig te omarmen. En rare dingen doen met je verdriet – zoals naar de voorstelling Moederziel Marleen gaan – helpt om het voor mij lichter te maken.

Mijn allereerste moederdagcadeau

Emilie, 6 jaar

Na vijf kwartier eindigt de voorstelling met een lief liedje over hoe je uiteindelijk met z’n tweeën verder gaat. Om me heen hoor ik zachtjes gesnik. Ook Marleens stem breekt. Wanneer de laatste akkoorden klinken, volgt er een oorverdovend applaus. Ook ik klap mijn handen rauw. Ik heb nog nooit een cabaretvoorstelling meegemaakt die me zo heeft geraakt. Bizar hoe Marleen me van slap van het lachen binnen enkele minuten naar intens verdriet kan brengen. In stilte lopen we naar de foyer, waar iedereen getrakteerd worden op een overheerlijke high-tea. Het allermooiste cadeau krijg ik aan het einde van de middag: een moederdagtekening van Emilie (6 jaar). Ik schiet vol als ik besef dat ik nog nooit een moederdagcadeau heb gekregen. Gek hè, dat zoiets kleins je zo ineens kan raken?

Stil van

Op de terugweg in de auto zitten mijn man en ik zwijgend naast elkaar. Het landschap flitst aan ons voorbij. Dan ineens kijkt hij mij aan en zegt: “Wat was het een mooie middag, hè. Ik knik. In- en ingelukkig dat ik dit samen met hem heb mogen beleven.

Ga terug naar nieuwsoverzicht>>>

Top