Home / Blog / Ontwikkeling is springen in het onbekende

Ontwikkeling is springen in het onbekende

ontwikkeling

Na een drukke maar voldane werkdag plof ik thuis met een kop thee op de bank. Achteloos pak ik mijn smartphone en scrol wat door mijn tijdlijn op LinkedIn. Dan valt mijn oog op een interessante ontwikkeling. Begin december wordt in Leuven een tweedaagse experiëntiële workshop gegeven over RFT en Acceptance and Commitment Therapy (ACT). Mijn hart maakte een sprongetje. Daar wil ik wel naartoe! Maar als ik verder lees zie ik dat de bijscholing is bedoeld voor gevorderden. Ik voel teleurstelling opkomen terwijl mijn verstand de pret probeert te drukken: “Je denkt toch niet echt dat jij een gevorderde bent? Je komt nog maar net kijken. Dit is overduidelijk niet voor jou, sukkel”. Ik grinnik en klik op de knop ‘aanmelden’. Dat verhaal van mijn verstand is een bekende. Dat heb ik al eens eerder gehoord. Het staat mijn ontwikkeling niet langer in de weg.

Terugblik op de afgelopen jaren

Inmiddels zijn een paar maanden verstreken sinds ik op aanmeldknop klikte. Het is december. De top-zoveel lijstjes schieten als paddenstoelen uit de grond en er is geen ontsnappen mogelijk aan alle hoogte- en dieptepunten van 2019 . Normaal gesproken ben ik niet zo van het terugkijken. Ik kijk liever vooruit. Toch voelt het deze keer anders. Misschien is het omdat dit jaar niet alleen een jaar voorbij is, maar ook een decennium. En in de afgelopen jaren is er voor mij nogal wat veranderd in mijn loopbaan en daarmee onlosmakelijk ook op persoonlijk vlak. Zo is het op 1 januari 2020 twee jaar geleden dat ik een heel grote sprong waagde. Na 16 jaar als specialistisch verpleegkundige op de afdeling verloskunde te hebben gewerkt, switchte ik van baan en ben als arbeid- & organisatieadviseur aan de slag gegaan. Als kers op de taart startte ik ook nog eens mijn eigen bedrijf. Het klinkt misschien alsof ik van het een op het andere moment deze beslissing nam, maar ik kan je zeggen dat daar nogal wat angsten en onzekerheden aan vooraf zijn gegaan.

Doodlopende straat

Nu ik zo bezig ben mijn persoonlijk verhaal met jou te delen, mag ik dan zo brutaal zijn om jou ook wat vragen? Heb jij weleens het gevoel gehad dat je in je werk in een doodlopende straat bent beland? Je bent tevreden met je werk, maar vraagt je tegelijkertijd ook af: “Is dit het nou? Is dit wat ik de rest van mijn leven wil doen? En kan ik eigenlijk nog wel wat anders?” Ik ken het gevoel maar al te goed. Ik had een leuke baan op de afdeling verloskunde. Leuke collega’s. Betekenisvol werk. En daarnaast was ik verschrikkelijk onzeker over mijn eigen kwaliteiten en durfde niet in beweging te komen, terwijl ik ondertussen wel droomde van een andere stap in mijn loopbaan. In die tijd studeerde ik naast mijn werk al psychologie aan de Open Universiteit. Eerst de bachelor en daarna de master Arbeid- & Organisatiepsychologie. Het gekke is dat ik volop bezig was me verder te ontwikkelen en nog steeds dacht: “Wie zit er nou op mij te wachten?” Mijn verstand is echt een kei in ervoor zorgen dat ik bang en onzeker word: “Wat je hebt geleerd is alleen maar boekenwijsheid. En oké, je haalt hoge cijfers, maar je doet ook wel heel lang over je studie”. Als ik al die gedachten heel serieus zou hebben genomen, dan zat ik nu nog steeds veilig op mijn oude en vertrouwde plekje tevreden te zijn, maar niet gelukkig.

Onmisbare ingrediënten

Als ik zo terugkijk, zijn er voor mijn loopbaanstap een aantal onmisbare ingrediënten geweest. Allereerst natuurlijk de onvoorwaardelijke steun van mijn thuisfront. Maar minstens zo belangrijk waren de leidinggevenden die mij de ruimte en het vertrouwen gaven me verder te ontwikkelen. Ook al betekende dat dat ik mijn oude beroep van verpleegkundige zou gaan verlaten. Daarnaast kreeg ik van mijn werkgever de kans om mijn eigen organisatieadviesbureau te startten, met als voorwaarde dat mijn nieuwe baan als arbeid- & organisatieadviseur en het zelfstandig ondernemerschap elkaar wederzijds zou versterken. Behalve een steunende en faciliterende context heeft het mij ook erg geholpen om eens goed naar mijn eigen rol in het geheel te kijken. Wat ben ik eigenlijk aan het doen? Hoe houd ik mijn eigen ontwikkeling tegen, en waarom? Een belangrijke ontdekking die ik heb gedaan is dat ik mijn angst en onzekerheid juist als kompas kan gebruiken. Die gevoelens betekenen niet dat ik weg moet kruipen en me onzichtbaar moet maken (ook al heb ik die neiging nog wel eens), maar het is voor mij een signaal dat er iets waardevols op het spel staat dat het onderzoeken waard is. En dat waardevolle dient zich aan als een schaap in wolfskleren. In mijn geval heeft het actief gebruiken van angst en onzekerheid ervoor gezorgd dat ik nu twee banen heb waarin ik me uitgedaagd en gewaardeerd voel. Ook nu heb ik leuke collega’s. Maar wat ik eveneens vind is de mogelijkheid mijn eigen tijd en werkzaamheden in te delen en ik kan mijn creativiteit volop kwijt in mijn werk. Dat zijn voor mij persoonlijk onmisbare ingrediënten van werkplezier.

Mijn weg vooruit

En plezier krijg ik ook van het volgen van een interessante bijscholing in Leuven. Inmiddels ben ik weer op weg naar huis en zit in de trein deze blog te schrijven. Het Vlaamse landschap flitst aan mij voorbij en ik voel me gelukkig. Het waren twee bijzondere dagen. Ik was zeker niet de enige bij wie het verstand twijfel heeft gezaaid of ik niet te dom ben voor een bijscholing voor gevorderden. En ondertussen heb ik maar mooi allerlei nieuwe inzichten opgedaan die ik weer in de training ACTief zelfleiderschap kan verwerken. Ik zit niet meer in een doodlopende straat, maar er ligt een heel nieuw stuk weg voor me. Nog ongeplaveid en onontgonnen, waarop ik mijn eigen stappen mag zetten. Heerlijk!

Please follow and like us:
Top