Home / Blog / Soms wordt het leven mooier als er iets stuk is gegaan

Soms wordt het leven mooier als er iets stuk is gegaan

posttraumatische groei

Ik herinner het mij nog als de dag van gisteren. Dat ene moment waarop mijn man en ik in het ziekenhuis te horen kregen dat we nooit samen kinderen zouden kunnen krijgen. Totaal verbijsterd waren we. Dit kon niet waar zijn! Er moest hier sprake zijn van een heel groot misverstand. Maar dat was het niet.

Wreed

Het meest wrede vond ik nog dat ik de volgende dag weer gewoon naar mijn werk moest. Ik werkte in die tijd als specialistisch verpleegkundige op de afdeling verloskunde. Dag in dag uit was ik getuige van het geluk van kersverse ouders die hun kleine hummeltje met open armen ontvingen. En ik bleef daar staan… met lege handen. Ook die ene dag op de recovery staat voorgoed op mijn netvlies gebrand. Ik bracht een pasgeboren meisje met prachtige blonde haartjes naar haar moeder. De moeder was net per keizersnede bevallen en haar gezicht was nog vertrokken van de pijn. Ik vroeg haar of ik haar dochtertje bij haar op de borst mocht leggen. Ze knikte. Toen ze eenmaal het zachte, warme lijfje op haar huid voelde en haar dochter in de ogen keek, huilde ze tranen met tuiten van geluk. De tranen biggelden ook bij mij over de wangen, maar dan van intens verdriet. Ik kon gewoonweg niet meer stoppen met huilen. Het was alsof ik overstroomde. Die dag ben ik naar huis gegaan nadat ik mijn interim leidinggevende hortend en stotend heb verteld wat er was gebeurd. Ik hoor haar reactie nog: “Kun je hier dan wel blijven werken? Misschien moet je maar eens gaan nadenken over ander werk”.

Psychologische crisis

Ik raakte in een psychologische crises. In die periode was ik me daar zelf niet zo van bewust. Ik leefde en werkte voor mijn gevoel op de automatische piloot. Ik voelde me verslagen. Het leven had een loopje met mij genomen. Ik was altijd in de veronderstelling geweest dat het leven eerlijk was. Dat als twee mensen van elkaar houden en volop liefde over hebben om te delen, dat zij dan zouden worden beloond met een gezin. Heel naïef gedacht, ik weet het. Maar diep van binnen geloofde ik dat echt. Daarnaast vroeg ik mij af: “Wie ben ik nog als vrouw zonder kinderen?” Het moederschap is immers zo verweven met je vrouw-zijn. Kijk maar om je heen. Overal zie je vaders, moeders, kinderen, opa’s en oma’s. Waar hoor ik bij? Deze hernieuwde zoektocht zorgde ervoor dat ik me in die periode ontheemd en afgesneden voelde van de wereld om mij hen. En als collega’s in de middagpauze enthousiast over hun kinderen vertelden, voelde ik mij eenzamer dan ooit.

Verwarring

En dan het werken op de afdeling verloskunde. Dat maakte het er ook niet gemakkelijker op. Dagelijks werd ik in mijn werk geconfronteerd met mijn diepste verdriet. Ik was iets kwijt wat ik nooit heb gehad. Dat maakte het voor mij ondoenlijk om mee te leven met het geluk van kersverse ouders. Die hele situatie stond in zo’n schril contrast met hoe ik mij voelde. Ook met de andere kant van de emoties kon ik niet uit de voeten. Moeders die ‘s nachts verdrietig wakker werden omdat ze het gehuil van een baby hoorden van de kamer ernaast, terwijl hun eigen kindje op de kinderafdeling lag. Ik kon er niets mee. Mijn eigen gevoel stond zo ver af van hoe ik mij professioneel hoorde te gedragen. Het voelde alsof ik in twee werelden leefde: een professionele en een persoonlijke. Ik had wel door dat als die kloof te lang zou blijven bestaan, ik inderdaad niet meer op de afdeling verloskunde zou kunnen blijven werken.

Op weg naar herstelposttraumatische groei - positieve psychologie

Hoe pak je je leven in hemelsnaam weer op en vind je de moed om verder te gaan? Mijn werk op de afdeling verloskunde heeft daar – hoe vreemd dat misschien ook klinkt – enorm bij geholpen. Ik kan wel zeggen dat het werken op die afdeling het beste is wat mij in die periode heeft kunnen overkomen. Dat zeg ik nu, negen jaar later.

Het keerpunt

De ommezwaai ontstond door het allerlaatste vak van de propaedeuse psychologie die ik destijds aan de Open Universiteit volgde. Samen met een studiemaatje – die inmiddels is afgestudeerd als levenslooppsycholoog – verdiepte ik mij tijdens de module literatuurstudie in effectieve copingstrategieën bij ongewenste kinderloosheid. Door mijn werk was het toch al onmogelijk te ontsnappen aan mijn verdriet. Dan wilde ik nu ook wel eens weten wat ik zou kunnen doen om hiervan te herstellen. Zo ontdekte ik dat de confrontatie zoeken met je verdriet enorm helpend kan zijn en dat het nuttig is om weer nieuwe levensdoelen te vinden. Deze ontdekking zorgde ervoor dat ik mijn werk op de afdeling verloskunde kon herlabelen van ronduit wreed naar helend.

Doorleven van emoties

Wat mij heel erg heeft geholpen is dat ik al mijn emoties echt heb moeten doorleven. Er was geen ontkomen aan met al die zwangere vrouwen en blije kraamvrouwen. Zo kwam het ook vaak voor dat patiënten mij vroegen: “Heb jij kinderen? Het lijkt zo’n simpele vraag, maar was voor mij zo moeilijk te beantwoorden. ” Nee”, deed geen recht aan mijn gevoel en mijn diepste wens. “Ja”, was niet waar. Maar wat zit daar dan tussen? Uiteindelijk klopte voor mij het antwoord: “Nee, helaas niet”. Soms viel er dan een stilte en wist men niets te zeggen. Maar soms ontstonden er ook hele mooie waardevolle gesprekken.

Ik heb mijn eigen emoties in de afgelopen jaren van binnen en van buiten leren kennen. Het meest verwarrende vond ik nog dat positieve en negatieve emoties op hetzelfde moment aanwezig kunnen zijn. Ik ontdekte na een paar jaar dat ik bij tijd en wijle verdrietig kan zijn om iets wat er nooit is geweest én dat ik daarnaast blij ben met mijn leven zoals het nu is. Het leven heeft blijkbaar andere dingen voor mij in petto dan het moederschap. Doordat er negen jaar geleden iets stuk is gegaan van binnen, ben ik tegelijkertijd kwetsbaarder en sterker geworden. Daar ben ik heel dankbaar voor. En mijn man en ik begrijpen elkaar nu beter dan ooit. Hoe verschillend we ook zijn.

Nieuw toekomstscenario

De stijgende lijn zette zich verder voort na mijn propaedeuse. Ik merkte dat er door mijn studie nieuwe energie in mij vrijkwam. Ik begon weer langzaam te dromen over de toekomst. Wat zou ik willen doen? Waar word ik blij van? Al gaandeweg ontdekte ik mijn passie: positieve psychologie van arbeid & organisatie. Wat maakt het werk en het leven de moeite waard? In 2016 studeerde ik cum laude af als arbeid & organisatiepsycholoog en kreeg een baan aangeboden bij de interne arbodienst. Daarnaast werkte ik nog af en toe als I-flexer op de afdeling verloskunde. Eind vorig jaar heb ik de keuze gemaakt om definitief de navelstreng met mijn oude baan door te knippen. Het is goed zo. Dank je wel verloskunde. Daarvoor in de plaats heb ik mijn eigen organisatieadviesbureau opgericht. Voor mij is er niets mooiers dan meehelpen ervoor te zorgen dat meer medewerkers uitgerust en met plezier naar het werk gaan, bevlogen aan het werk zijn en met een voldaan gevoel huiswaarts keren én dat de organisatie daardoor haar resultaten ziet verbeteren.

De week van de vruchtbaarheid 2018floreren

Volgende week – van 5 t/m 11 november –  start de Europese week van de vruchtbaarheid. Voor mij is dat weer even een periode van bezinning en het schrijven van deze blog is daar onderdeel van. Voor mij heeft onvruchtbaarheid uiteindelijk gezorgd voor een vol en rijk leven. Ik heb meer zelfkennis gekregen en ben me bewuster geworden van mijn eigen kracht. Mijn kijk op het leven is ook veranderd. Het leven is dan misschien niet eerlijk, maar wel ontzettend mooi! Ik voel me gelukkig en een enorme bofkont met een schat van een man, lieve vrienden en familie, een geweldige baan bij de afdeling arbo en een florerend eigen bedrijf. Ik zou me op het moment niets beters kunnen wensen.

Inmiddels weet ik vanuit de positieve psychologie dat mijn opgedane ervaring een prachtige naam heeft: posttraumatische groei.

Ga terug naar nieuwsoverzicht>>>

 

Please follow and like us:
Top